Dżamil, arab. جميل (pełne imię: Dżamil Ibn Abd Allah Ibn Mamar al-Uzri) (ur. ok. 660 w pobliżu Medyny, zm. 701 w Egipcie) – poeta arabski okresu umajjadzkiego, najsłynniejszy przedstawiciel poezji uzryckiej.
Należał do plemienia Banu Uzra i większość swojego życia spędził na terenie Hidżazu i Nadżdu. Pod koniec życia udał się do Egiptu, gdzie pisał kasydy opiewające namiestnika Abd al-Aziza Ibn Marwana, tam też zmarł w 701. Jego biograficzna legenda koncentruje się na jego miłości do stryjecznej siostry, Busajny, trwającej od jego wczesnej młodości aż do końca życia (nazywa się go czasem Dżamil Busajna, czyli „Dżamil od Busajny”). Rodzice Busajny odmówili Dżamilowi ręki swojej córki i przez resztę życia opiewał on swoje nieszczęśliwe uczucie w miłosnych wierszach. Z biegiem czasu stał się najsłynniejszym „uzryckim kochankiem” (nazwa zapożyczona od jego plemienia), który przez całe życie darzy uczuciem jedną kobietę idealną i niespełnioną miłością.