Powstała w ten sposób poezja uzrycka przedstawiała zatem wzorzec miłości całkowicie odmienny od poezji hidżazyjskiej, z jej najważniejszym przedstawicielem Umarem Ibn Abi Rabi'a, opiewającej w lekkim i zabawnym stylu przelotne miłostki.
Z dywanu Dżamila, który był w szerokim obiegu w IX wieku, kiedy studiowali go tacy filolodzy jak Ibn al-Anbari i Ibn Durajd, do dnia dzisiejszego przetrwało około 800 wersów. Noszą one piętno niezaprzeczalnie oryginalnej osobowości, chociaż nieco zamglonej przez tłum naśladowców i konwencje literackie swoich czasów. Dżamil był pierwszym poetą, który pisał o miłości jako kosmicznej sile, przyciągającej do siebie ludzi od momentu ich narodzenia i żyjącej nawet po ich śmierci. Wierny tradycji uzryckiej ciągle podkreślał czystość i szlachetność miłości, cnoty wyrzeczenia się siebie i zdolności do wielbienia ukochanej, przy znoszeniu swojego cierpienia. W ten sposób rozwinął beduińską tradycję miłości, wzbogacając ją o swoje własne doświadczenie, w którego przejmującą szczerość nie można wątpić. Jego poezja, wraz z wierszami opisującego miłość z tak odmiennej perspektywy Umara, szybko stała się klasyczna (Al-Walid ibn Jazid był dumny ze swojej umiejętności pisania wierszy „w manierze Dżamila i Umara”).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Arabscy poeci epoki Umajjadów Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Zmarli w 701 Kategoria:Poeci VII wieku