struktura i łączność warstw tylnej części kory mózgowej jest dostosowana do posiadania dużej ilości zintegrowanej informacji, w przeciwieństwie do móżdżka, którego struktura powoduje, że przetwarzanie informacji ma miejsce w sposób jednokierunkowy (sprzężenie w przód) i w dużej mierze niezależny od siebie, nie mogąc zatem tworzyć większego kompleksu. Te różnice w organizacji neuronalnej mają wyjaśnić, dlaczego uszkodzenia móżdżka, który posiada 4 razy więcej neuronów niż w korze mózgowej, może nie mieć większego wpływu na świadomość. IIT tłumaczy również zanik świadomości podczas snu wolnofalowego: neurony kory stają się wtedy bistabilne, tracąc zdolność do selektywnego i skutecznego przekazywania informacji, co prowadzi do rozpadu integracji przy zachowanej aktywności elektrycznej. Teoria dostarcza też argumentów na rzecz ewolucyjnej przewagi układów o wysokim — lepiej integrujące informacje organizmy mogą skuteczniej przewidywać i kontrolować środowisko, co potwierdzają symulacje z użyciem sztucznych organizmów (animatów), w których wysoki poziom korelował z przystosowaniem do złożonych zadań.