Rak pęcherzykowy tarczycy () – typ raka tarczycy. Należy do raków wysoce zróżnicowanych, pochodzących od komórek pęcherzykowych tarczycy. Cechuje go powolny wzrost i dobre rokowanie.
Obraz kliniczny Niekiedy pierwszym zauważalnym objawem jest powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, co świadczy o obecności przerzutów miejscowych do struktur szyi. Charakteryzuje się powolną progresją. W przypadkach, kiedy nie jest leczony, zawsze prowadzi do zgonu. Śmierć następuje bezpośrednio na drodze niewydolności oddechowej, spowodowanej obecnością przerzutów nowotworowych do miąższu płuc, lub poprzez niedrożność górnych dróg oddechowych, spowodowanych przez ucisk rozrastającej się masy guza.
Komórki raka pęcherzykowego mogą ulegać przekształceniu do raka anaplastycznego.
Diagnostyka Podstawą do rozpoznania raka jest BACC (biopsja aspiracyjna cienkoigłowa celowana) oraz badanie histopatologiczne. W niektórych przypadkach klinicznych rozpoznaje się go dopiero podczas operacji tarczycy, wykonywanej z innej, nienowotworowej przyczyny. Metodami obrazowymi służącymi do diagnostyki raka pęcherzykowego tarczycy są: USG, scyntygrafia z zastosowaniem jodu-131, tomografia komputerowa, PET, rezonans magnetyczny. Istotne są również niektóre badania laboratoryjne, jak np.