stężenie tyreoglobuliny (Tg), której wzrost odnotowuje się w przypadku raków dobrze zróżnicowanych, w tym raka pęcherzykowego, a także przeciwciała anty-Tg, których wzmożoną ekspresję stwierdza się u 1/4 chorych na raka zróżnicowanego tarczycy.
Do odróżnienia raka pęcherzykowego od raka rdzeniastego może także służyć kalcytonina, której stężenie znacząco wzrasta w przypadku raka rdzeniastego. W rozróżnieniu typów raka przydatność mają także badania molekularne genów. Charakterystyczna dla rozwoju raka pęcherzykowego jest mutacja w obrębie genu PAX8/PPARγ lub genu RAS. Mutacje te mogą jednak występować też w nowotworach łagodnych tarczycy. Ważnym czynnikiem różnicującym poszczególne typy raka może być także mutacja w obrębie genu BRAF, która nigdy nie występuje w przypadku raka pęcherzykowego. Jej obecność nasuwa podejrzenie raka anaplastycznego lub raka brodawkowatego.
Leczenie Sposoby leczenia raka pęcherzykowego są bardzo zbliżone do terapii raka brodawkowatego. Metodą z wyboru, kiedy umożliwia to obraz kliniczny, jest leczenie chirurgiczne. Możliwe jest także leczenie terapią jodem-131 lub radioterapia.
Rokowanie Dostępne metody leczenia są skuteczne, rak rokuje dobrze. 10-letnie przeżycie szacuje się na poziomie ok. 80%.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nowotwory tarczycy