Konstytucja, konstytucja sejmowa – akt prawny (uchwała lub ustawa) ustanowiona przez Sejm walny I Rzeczypospolitej, a następnie zaaprobowana przez pozostałe stany sejmujące (Senat i króla).
Ponieważ I Rzeczpospolita nie miała zamkniętego i sformalizowanego katalogu źródeł prawa, również konstytucja nie miała jednoznacznej definicji i formy. Niektórzy historycy wskazują, że "konstytucja sejmowa" jest pojęciem potocznym, które dopiero z czasem przeniknęło do języka prawniczego.
Konstytucje były od XVI w. podstawową formą prawa stanowionego. Wcześniejszą formą aktów prawnych, sprzed powstania Sejmu walnego, były statuty (pisane przy łacinie, nadawane przez króla przy radzie senatorów). Także po powstaniu Sejmu, król zachował dużą część swoich kompetencji prawodawczych i wydawał takie akty prawne jak przywileje, edykty, ordynacje, uniwersały. Konstytucje wydawane były przez Sejm walny. Aktami prawnymi wydawanymi przez sejmiki ziemskie i czasem przez sejmiki generalne były lauda.
Konstytucje stanowione były przez Izbę Poselską. Następnie marszałek Sejmu czytał je w Senacie w obecności króla i ogłaszał w jego imieniu. Od 1543 pisano je w języku polskim.