Wyróżniano konstytucje czasowe (contitutiones temporales) i wieczyste (constitutiones perpetuae). Większość stanowionego przez Sejm prawa to były konstytucje czasowe, obowiązujące przez pewien czas (np. kilka lat). Dotyczyły one bieżących spraw wymagających regulacji i administracji. Konstytucje wieczyste obowiązywały bez ram czasowych.
Forma publikacji konstytucji ustaliła się po 1576. Zaczęto je wtedy drukować i rozsyłać do wszystkich ziem. W sądach konstytucje oblatowano (wpisywano ich tekst do ksiąg relacji) i publikowano.
Do końca XVI w. sejmy w trakcie swoich obrad uchwalały kilka konstytucji. Później zaczęto ujmować całość uchwał danego sejmu jako jedną konstytucję (wpisywano wiele uchwał do aktu wieńczącego dany sejm). Stąd, wraz z ukształtowaniem się instytucji liberum veto, zerwanie Sejmu oznaczało unieważnienie wszystkich uchwalonych na nim konstytucji. Od drugiej połowy XVII w. zaczął się w I Rzeczypospolitej zastój legislacyjny. Konstytucje stały się coraz rzadsze i dotyczyły często spraw drobnych czy lokalnych. Sposobem na ominięcie tego problemu było zwoływanie sejmów skonfederowanych, gdzie konstytucje przyjmowano większością głosów, bez możliwości zerwania obrad.