Jego działalność badawcza była w dużej mierze finansowana przez National Geographic Society, które przyznało mu łącznie 18 grantów.
Samaras samodzielnie projektował i konstruował aerodynamiczne sondy meteorologiczne, które umieszczał bezpośrednio na trasie tornad. Jedna z nich zarejestrowała największy znany spadek ciśnienia atmosferycznego: 100 hPa w czasie krótszym niż jedna minuta, w wyniku przejścia tornada kategorii F4 w pobliżu Manchester 24 czerwca 2003 roku. Pomiar ten został wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako „największy spadek ciśnienia zmierzony podczas tornada” – 850 hPa (25,10 inHg), skorygowane do poziomu morza. Sonda została położona zaledwie 82 sekundy przed bezpośrednim uderzeniem tornada.
W ciągu każdego sezonu tornad Samaras wraz z zespołem pokonywał ponad 56 000 km (35 000 mil) w poszukiwaniu burz. Podkreślał, że największe zagrożenie podczas śledzenia tornad stanowią nie same zjawiska atmosferyczne, lecz niebezpieczeństwa drogowe. Łącznie udokumentował ponad 125 tornad w swojej karierze. W branży uchodził za jednego z najbardziej ostrożnych i odpowiedzialnych łowców burz.