mały|Baraki obozu pracy przymusowej dla Żydów w Rozwadowie Obóz pracy w Rozwadowie () – niemiecki nazistowski obóz pracy dla Żydów, na terenie Generalnego Gubernatorstwa, w Rozwadowie.
Historia Obóz powstał w 1942 na tzw. Górce, w sąsiedztwie cmentarza parafialnego, na terenie byłych koszar Wehrmachtu Lagier „Prinz Eugen”. Niemcy przy pomocy junaków z Baudienstu, postawili tam 6 baraków na ponad 200 osób, otaczając je drutem kolczastym. Stacjonowała w nich jednostka RAD K/365. Nazwa Lagier „Prinz Eugen” przestała istnieć, gdy kompania RAD-u w lecie 1942 roku opuściła koszary.
W sierpniu 1942, do baraków przywieziono kilkudziesięcioosobową grupę Żydów z Sieniawy, gdzie akurat likwidowano getto. Zatrudniani byli w kuchni Zakładów Południowych (wówczas Stahlwerke Braunschweig Werk Stalowa Wola) oraz przy rozbudowie i urządzaniu obozu. Na początku września zaczęto zwozić Żydów z dystryktu krakowskiego do prac przymusowych w Zakładach Południowych. Przywieziono tu 600-osobową grupę Żydów z Wieliczki, wywiezionych po likwidacji tamtejszego getta. W grupie znajdował się rabin Frankl, którego na placu apelowym osobiście zastrzelił niemiecki komendant obozu. Po pewnym czasie przybyła kolejna, 500-osobowa grupa Żydów z Wolbromia. Strażnikami w obozie byli Niemcy z SS i ukraińscy nacjonaliści.