Ciężka sytuacja panowała również pomiędzy samymi Żydami. Za pana życia uważany był więzień Goldstein, który – jak zeznawali po wojnie inni więźniowie – otoczył się szajką swoich żydowskich popleczników. Zbierał on haracz od współwięźniów, a gdy któryś odmówił, mógł się liczyć z zemstą kończącą się śmiercią. Dwóch Żydów, którzy odmówili haraczu oskarżył przed niemieckimi władzami o planowanie ucieczki, przez co obaj zostali zabici. Przekazał też niemieckim władzom obozowym listę 60 więźniów, którzy rzekomo nie nadają się do pracy fizycznej. Byli to głównie tacy, którzy nie byli w stanie zapłacić. W obozie zjawiło się Gestapo, aby zabrać wykazanych więźniów. Więźniowie ukrywali się i nie można było odnaleźć wykazanych na liście, ostatecznie udało się zgromadzić 56 osób, niekoniecznie z listy. Po wojnie Goldstein stanął przed polskim sądem w Krakowie i został ukarany długoletnim więzieniem.
Więzień Flajszer w swojej relacji napisał: