Drugi obóz pracy przymusowej utworzono na ponad 400 osób. Obóz składał się z czterech baraków, z których więźniowie zajmowali trzy. Warunki w nowym obozie były lepsze, ale nie skończyły się represje. Nad Żydami znęcali się ukraińscy strażnicy z Werkschutzu oraz niemieccy zarządcy. Głodzeni, pozbawieni opieki lekarskiej, bici, niewolniczo pracujący Żydzi byli rozstrzeliwani pod byle pretekstem na terenie zakładu i w okolicznym lasku. W stalowowolskim obozie do pierwszej egzekucji doszło wkrótce po uruchomieniu obozu. Wśród więźniów obozu ogłoszono, że jeśli są tacy, którzy chcą wrócić do obozu w Rozwadowie, to mogą się zgłosić. Zgłosiło się dwudziestu dwóch; większość z nich chciała powrócić do swoich krewnych, którzy zostali w Rozwadowie. Wszystkich z tej grupy wyprowadzono z obozu i rozstrzelano w pobliskim lesie. Represje wobec Żydów częściowo ustały w drugiej połowie 1943. Mateusz Felsen, więzień stalowowolskiego obozu, wspominał.