Wiersz zostaje znakomicie wygłoszony, a deklamator odnosi wielki sukces. Wśród widzów znajduje się wolontariusz ze szpitala, który zdaje się zapominać o przygodzie z poprzedniej nocy. Ma na sobie magiczne kalosze, ponieważ nikt ich nie odebrał, a ulice są błotniste. Podoba mu się początek wiersza i uważa, że pomysł jest trafiony, ale cały utwór kończy się nijako. Krytykuje autora za brak inwencji i żałuje niewykorzystanej szansy na pikantną puentę. Zastanawia się nad posiadaniem magicznych okularów, które pozwalają zaglądać ludziom w serca.
Rozmyśla, co mógłby zobaczyć w sercach ludzi z pierwszego rzędu, wyobrażając je sobie jako sklepy z różnym asortymentem. Kalosze uruchamiają czar i wolontariusz zaczyna niezwykłą podróż przez serca widzów. Pierwsze serce, które odwiedza, przypomina ortopedyczne muzeum z odlewami fizycznych i duchowych wad. Drugie serce wygląda jak kościół, w którym unosi się biała gołębica niewinności. Następne serce ukazuje poddasze z chorą matką, ciepłym światłem słońca i śpiewem ptaków. Potem trafia do serca bogatego mężczyzny, które okazuje się być sklepem mięsnym. Serce żony tego mężczyzny jest jak zrujnowany gołębnik, gdzie wszystko zależy od nastroju męża. W kolejnych sercach znajduje gabinet luster i pudełko z igłami, które okazuje się należeć do młodego wojskowego.