Próbując przecisnąć się przez pręty, wypowiada życzenie, by głowa znalazła się po drugiej stronie, co się natychmiast dzieje. Ciało jednak utknęło, a cofnięcie głowy okazuje się niemożliwe. Zaczyna się złościć, potem wpada w rozpacz. Wciąż leje i jest pusta. Wyobraża sobie kompromitującą scenę, gdy rano trzeba będzie wzywać ślusarza i zbiorą się gapie. Dopiero gdy życzy sobie być wolnym, kalosze spełniają życzenie i chłopak ucieka zszokowany.
Następnego dnia nikt nie przychodzi po kalosze, które dalej pozostają w szpitalu. Wieczorem odbywa się przedstawienie w teatrze. Recytowany jest nowy wiersz H.C. Andersena. W wierszu narrator otrzymuje od babci zaczarowane okulary, które pozwalają widzieć ludzi jak karty do gry i przewidywać przyszłość. Choć narrator wiele dostrzega, nie chce zdradzać szczegółów, by nie obrazić nikogo ani nie ujawniać przyszłości przedwcześnie.