Chwalibożyce były jednym z trzech wsi (obok Owczar i Jutrzyny) należących do komandorii templariuszy w Oleśnicy Małej, które zostały zniszczone w czasie najazdów mongolskich na Polskę w 1241 r.Burzyński 2007, s. 171. Wśród ok. 500 zbrojnych pachołków, którzy zginęli walcząc u boku templariuszy w czasie bitwy pod Legnicą w 1241 r. znajdowali się dowodzony przez sołtysa wsi oddział składający się ze zdolnych do noszenia broni mężczyzn z Chwalibożyc. W 1294 r. templariusze są wspomniani jako właściciele wsi, a wieś miała powierzchnię 38 łanów, z czego 32 były łanami czynszowymi.

Na początku XIV w., po likwidacji zakonu templariuszy Chwalibożyce należały do książąt brzeskich i oławskich, którzy są wspomniani jako jej właściciele w 1364, 1390 i 1458 r. Po zajęciu Śląska przez Prusy w wyniku wojen śląskich w połowie XVIII w. wieś należała do pruskiego urzędu królewskiego (Stifts-Amt) w Brzegu, choć w 1830 r. jako właściciel wsi jest wspomniany urząd królewski w Oławie. W 1783 r. we wsi jest wspomniany kościół ewangelicki i szkoła, która w 1830 r. miała jednego nauczyciela. W 1830 r. we wsi jest wspomniany przytułek dla ubogich.