Krytyczne myślenie, również myślenie krytyczne – proces analizowania dostępnych faktów, dowodów, obserwacji i argumentów w celu wyciągnięcia wniosków lub dokonania świadomych wyborów. Obejmuje rozpoznawanie założeń, uzasadnianie idei i działań oraz ocenę tych uzasadnień przez porównanie z różnymi perspektywami, pod kątem ich racjonalności i konsekwencji.
Jego celem jest formułowanie osądu na podstawie racjonalnej, sceptycznej i bezstronnej analizy. Jest to kompetencja, której można się nauczyć, wymaga jednak samosterownych i samokorygujących nawyków umysłu, ponieważ nie jest procesem naturalnym i musi zostać świadomie wywołana, aby skutecznie zadawać pytania i rozumować. Zakłada też zaangażowanie w przezwyciężanie egocentryzmu i socjocentryzmu.
Etymologia Przymiotnik krytyczny wywodzi się z greckiego kritikós (κριτικός, „zdolny do osądu i rozróżniania”), utworzonego od czasownika krínein („oddzielać”, „rozstrzygać”, „osądzać”). Do języków nowożytnych słowo trafiło za pośrednictwem łacińskiego criticus. Źródłosłów wskazuje więc na zdolność rozdzielania i wydawania osądu, a nie na samą krytykę w potocznym znaczeniu.