Historia mały|Na Zachodzie myślenie krytyczne wywodzi się z nauk filozofa Sokratesa Korzenie krytycznego myślenia sięgają filozofów przedsokratejskich i nauczania Sokratesa sprzed około 2500 lat. Metodą dociekliwych pytań, znaną dziś jako Metoda sokratyczna, wykazał on, że ludzie często nie potrafią racjonalnie uzasadnić swoich roszczeń do wiedzy. Tradycję tę kontynuowali Platon, Arystoteles i greccy sceptycy, a w okresie nowożytnym Francis Bacon, badający złudzenia umysłu, oraz Kartezjusz z metodą systematycznego wątpienia.
W XX wieku John Dewey powiązał myślenie refleksyjne z pragmatyzmem i uczynił je celem kształcenia, a z prac Jeana Piageta wywodzi się świadomość egocentrycznych i socjocentrycznych tendencji myślenia. W 1941 roku Edward Glaser podał jedną z pierwszych operacyjnych definicji, a w 1990 roku panel 46 ekspertów wypracował metodą delficką definicję ujmującą krytyczne myślenie w dwóch wymiarach: umiejętności poznawczych i dyspozycji.
Cechy krytycznego myślenia Podstawowe umiejętności krytycznego myślenia obejmują obserwację, interpretację, analizę, wnioskowanie, ocenę, wyjaśnianie i metapoznanie.