W Dziennikach pod datą 5 maja 1861 pisarz odnotował zwiedzenie w Rzymie klasztoru i nekropoli kapucynów, ze szkieletami zakonników ubranymi w habity. Wieczorem tego samego dnia podczas przedstawienia w myślał o napisaniu opowieści o Psyche.
W opowiadaniu Andersen odwołuje się do cyklu fresków Rafaela i jego uczniów z () w Willi Farnesina przedstawiającego mit o Psyche. W utworze powraca również motyw obserwującej wszystko Gwiazdy Porannej ().
Interpretacja W utworze podjęta została próba głębokiej, osobistej refleksji nad sensem tworzenia. Istnieje napięcie między ziemskimi pragnieniami a aspiracjami duchowymi artysty. Sztuka jest w stanie przetrwać twórcę.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej.
O brzasku pojawia się jasna gwiazda, która pragnie opowiedzieć historię. Gwiazda snuje opowieść o młodym włoskim artyście sprzed wieków. Rzym pełen jest ruin, kadzideł, dźwięku dzwonów i procesji. W czasach tych żyją wielcy artyści jak Rafael i Michał Anioł, których ceni nawet papież. Młody rzeźbiarz mieszka w biednym domu i pozostaje nieznany. Choć ma talent i przyjaciół, nie wierzy w siebie i niszczy swoje dzieła. Przyjaciele zarzucają mu marzycielstwo i brak doświadczenia życiowego. Młody artysta czasem bawi się z nimi, ale jego serce tęskni za wyższym pięknem.