Idee feministyczne, silne w początkach istnienia WIDF, pozwoliły na to, żeby "kobiety o zróżnicowanym zapleczu politycznym mogły utożsamić się z dyskursem i żądaniami Federacji„ podkreśla Mercedes Yusta. Pomimo różnych poglądów tych kobiet i ich przynależności do innych organizacji, WIDF chciała zjednoczyć je wokół wspólnej sprawy pokoju. Ambicja ta odniosła sukces na kongresie założycielskim (w ten sposób obecne były działaczki WILPF, Międzynarodowego Sojuszu Kobiet – AIF oraz Francuskiej Unii na rzecz Praw Wyborczych Kobiet), mimo że komuniści dominowali w organizacji. Pamięć o ruchu oporu i obawa przed odrodzeniem się faszyzmu przyczyniły się do początkowej tolerancji tych kobiet, niebędących komunistkami, wobec WIDF, mocno związanej z Moskwą. Jednak ta tolerancja nie trwała długo.
Dążąc do hegemonii, Federacja znalazła się w rywalizacji z innymi, starszymi międzynarodowymi organizacjami feministycznymi, które były progresywne, ale nie komunistyczne (Międzynarodowa Rada Kobiet, AIF, WILPF). Na polecenie Kremla, WIDF szybko porzuciła łagodność swoich początków i zaczęła posługiwać się binarną retoryką, by je zdyskredytować, przedstawiając na przykład AIF jako „sufrażystkową i oderwaną od życia” oraz WILDF jako „faszystowską” i „antydemokratyczną”.