Mercedes Yusta zauważa, że: „W tym momencie [w 1946 roku] jest oczywiste, że WIDF odwróciła się od feminizmu”, uznając go za burżuazyjny i oderwany od mas ludowych. Wiceprzewodnicząca WIDF, Dolores Ibárruri, oświadczyła podczas posiedzenia swojego komitetu wykonawczego: „Nie jesteśmy feministkami. Jesteśmy kobietami, które walczą o wolność i demokrację”. Dystansując się od „przestarzałej walki sufrażystek”, WIDF koncentruje swoją działalność na pokoju (czyli przeciwko mocarstwom zachodnim, uważanym za sprawców wojen, podczas gdy ZSRR i demokracje ludowe są przedstawiane jako modele do naśladowania), podkreślając szczególną kobiecą wrażliwość, by uzasadnić tę walkę i przyciągnąć masy kobiet. Mercedes Yusta konkluduje: „Z organizacji kobiet, WIDF stawała się coraz bardziej organizacją matek”.
Jednakże Pascale Barthélémy zauważa, że w przeciwieństwie do ruchów katolickich, które bronią idei matki gotowej do wszelkich poświęceń dla swoich bliskich, model WIDF promuje matkę zdolną do ochrony swoich dzieci poprzez działanie na świecie. W jej perspektywie, waloryzacja macierzyństwa nie jest już środkiem do poniżania i podporządkowywania kobiet, lecz wręcz przeciwnie – staje się narzędziem działania politycznego, w ramach pokojowego i bojowego macierzyństwa.