Umiał też podzielić kąt na 2, 3 lub 4 równe kąty, łączyć łuki o różnych promieniach, wyznaczać prostopadłe do zadanych prostych przechodzące przez określony punkt, itd.
Pojawienie się narzędzi CAD i CADD zmieniło nieco dotychczasową praktykę, jednak znajomość klasycznych reguł geometrycznych wciąż pozwala usprawnić pracę.
Historia mały| Mauzoleum Teodoryka w Rawennie, fragment sklepienia krzyżowego, 530 r. n.e. Rozwój stereotomii i postępował równolegle z pojawieniem się pierwszych konstrukcji z kamiennych ciosów w starożytności na obszarze basenu Morza Śródziemnego, na przykład w starożytnej Grecji oraz we Włoszech, począwszy od architektury etruskiej, szczególnie wraz z pojawieniem się sklepień, które stopniowo stawały się coraz bardziej złożone. W Cesarstwie Rzymskim powszechne stosowanie zaprawy murarskiej pomieszanej z gruzem, z betonu rzymskiego lub z cegły, z użyciem szalunków (opus caementicium) lub betonowych krążyn, pozwalało na tworzenie konstrukcji architektonicznych, które często nie wymagały zaawansowanej stereotomii. Jednakże była ona dobrze rozwinięta w całym Imperium. Jako przykład tego zjawiska można podać kamienne sklepienie krzyżowe w łuku triumfalnym w Cáparrze w Hiszpanii, datowane na koniec I w. Podobną technikę zastosowano w Mauzoleum Teodoryka około 530 r. w Rawennie we Włoszech.