Matka wróbli narzeka na róże, mówiąc, że są tylko do oglądania i wąchania. Opowiada, że róże co roku więdną i pali się je dla zapachu. Nocą słowik śpiewa różom o pięknie, które jest jak promień słońca i trwa wiecznie. Róże są szczęśliwe, ale myślą, że słowik śpiewa o sobie, nie o nich. W domu wiejskim młode małżeństwo dekoruje stół różami i wspólnie cieszy się niedzielnym porankiem.

Wróblica wpada w pułapkę z końskiego włosia, zastawioną przez chłopców. Chłopcy brutalnie chwytają ptaka i nie pozwalają mu uciec, bijąc go, gdy krzyczy. Mydlarz postanawia „upiększyć” ptaka, smaruje białkiem jajka, obkleja złotkami i dokleja jej czerwony grzebień. Przerażona wróblica zostaje wypuszczona i wylatuje w słońce, błyszcząc niczym złoty ptak. Inne ptaki, nawet kruk, są zaskoczone jej wyglądem i lecą za nią. Wróblica w panice wraca do gniazda, ale własne pisklęta jej nie rozpoznają i atakują. Wróblicę biją też inne ptaki, zrywają jej pióra, aż w końcu spada martwa w różany żywopłot. Róże litują się nad nią i próbują ją ukryć w swoich kwiatach. Ptak pada martwy.