Pisklęta nie rozumieją, gdzie zniknęła matka, kłócą się o gniazdo i w końcu wypychają się nawzajem. Jeden z wróbelków zostaje w gnieździe, ale nocą dom się pali i ptak ginie. Rankiem po pożarze malarz szkicuje spalone szczątki domu i piękny, nietknięty różany krzew. Trzy wróbelki, które przeżyły, rozpoznają się po okrzyku „pip” i trzykrotnym podrapaniu lewą nogą, żyjąc dalej wśród gołębi, krytykując je po cichu.

Kilka wróbli wlatuje do muzealnego salonu. Przed nimi znajdują się róże i zrujnowany komin, ale to tylko malowidło. Wróble zdają sobie sprawę, że patrzą na obraz i są rozczarowane. Mijają lata, ptaki się starzeją, rozmnażają i rozpoznają się po charakterystycznym „pip” i trzech drapnięciach.

Stara wróblica leci do Kopenhagi, by jeszcze raz zobaczyć coś nowego. Podziwia Muzeum Thorvaldsena z marmurowymi rzeźbami. Zachwycona ląduje w ogrodzie z różanym krzewem na grobie. Spotyka znajome wróble i razem wspominają dawne czasy. Ludzie z całego świata odwiedzają grób Bertela Thorvaldsena, zbierając opadłe płatki róż. Róże okazują się być dawnymi sąsiadkami wróbli, teraz ozdabiają grób jako symbol piękna i pamięci.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne Rękopis baśni

Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1847