Hans Ferdinand Rudolf von Schachtmeyer (ur. 6 listopada 1816 w Berlinie, zm. 8 listopada 1897 w Celle) – oficer Armii Cesarstwa Niemieckiego w stopniu generała piechoty, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny prusko-francuskiej, dowódca XIII (Wirtemberskiego) Korpusu Armijnego.
Życiorys Służbę w Armii Królestwa Prus rozpoczął w 1833 roku w 2. Pułku Piechoty Gwardii, gdzie otrzymał stopień podporucznika (niem. Sekondeleutnant). Po odbyciu kursów w Szkole Wojennej w Berlinie, został przydzielony do nadzoru produkcji karabinów w fabryce w Sömmerdzie. W 1846 roku otrzymał zadanie przeprowadzenia prób z karabinem igłowym w Pułku Piechoty Rezerwy Gwardii w Spandau. Skuteczne wykonanie rozkazu zaowocowało przydzieleniem go do Departamentu Wojskowego Ministerstwa Wojny (niem. Allgemeinen Kriegsdepartement im Kriegsministerium) w 1848 roku. W 1852 roku, po awansie na kapitana (niem. Hauptmann), powierzono mu dowództwo nad kompanią w 1. Pułku Piechoty Gwardii. Po trzech latach służby w 1. Pułku, powrócił do Ministerstwa Wojny, gdzie został szefem komisji technicznej, testującej nowe uzbrojenie dla piechoty. W 1859 roku ponownie objął dowództwo nad kompanią w 1. Pułku Gwardii, a w 1860 roku został komendantem Batalionu Szkoleniowego Piechoty (niem. Lehr-Infanterie-Bataillon) w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant).