W 1861 roku pułkownik (niem. Oberst) von Schachtmeyer został dowódcą 40. Pułku Fizylierów. Pełnił to stanowisko do wybuchu wojny z Austrią, kiedy został awansowany na generała majora (niem. Generalmajor) i powierzono mu brygadę piechoty wchodzącą w skład jednostki dowodzonej przez gen. Gustava von Beyera. Brał udział w bitwach pod Hünfeld i Hammelburgiem, gdzie został ranny w rękę. Po zawarciu pokoju objął dowództwo nad 41. Brygadą Piechoty. Po wybuchu wojny prusko-francuskiej awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant), dowódcę 21. Dywizji Piechoty. Na jej czele uczestniczył w bitwie pod Wissembourgiem i w bitwie pod Froeschwiller. Następnie objął tymczasowe dowództwo nad XI Korpusem Armijnym. Zastąpił na tym stanowisku gen. von Gersdorffa, śmiertelnie ranionego francuską kulą. Na czele Korpusu walczył pod Sedanem oraz przez krótki okres jego jednostka wchodziła w skład sił oblegających Paryż. W 1871 roku powrócił do 21. Dywizji Piechoty, która stacjonowała wówczas w Wesalu, a po podpisaniu pokoju frankfurckiego objął dowództwo nad 8. Dywizją Piechoty w Erfurcie. W 1875 roku został gubernatorem Strasbourga. Trzy lata później, w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie), został transferowany do Armii Królestwa Wirtembergii, gdzie powierzono mu dowództwo nad XIII Korpusem Armijnym.