jest określany jako „niepokojąco trafny” w przedstawianiu subtelnych zmian w zachowaniu Luli. Narracja prowadzona w trzeciej osobie, w czasie teraźniejszym, buduje napięcie, nie stroni od wstrząsających zdarzeń i trudnych emocji, przy jednoczesnym zachowaniu prostego, nacechowanego humorem, języka.
Autorka "niewiarygodnie sprawnie buduje napięcie, żongluje emocjami bohaterów, pozwala zapomnieć, że ta historia nie dzieje się naprawdę. Nie pokazuje palcem kto jest winny". Narracja jest poruszająca i ważna, co czyni ją „lekturą obowiązkową”. "Narrator trzecioosobowy w Już, już! przylega bliziutko do Luli, a zarazem subtelnie krystalizuje pewne stany, nie do wysłowienia przez dziewięciolatkę. Mimo to przez całą książkę czytelnik patrzy oczyma Luli, słyszy jej uszami. Krok po kroku, w głąb.(…) bo na początku jest zwięźle i pięknie oddany świat zewnętrzny, ekstazy codzienności". "Emocjonalny pocisk. Pierwszorzędna literatura dla dzieci i młodzieży – niezaprzeczalnie. Należy koniecznie dodać, że Już, już!