Eugeniusz Kunc (ur. 20 kwietnia 1927 w Szutowej, woj. lwowskie, zm. 22 sierpnia 2010 w Braniewie) – polski rzeźbiarz, Sybirak, działacz społeczny.
Życiorys mały|Rodzice, razem z którymi przeszedł gehennę Sybiru mały|Pamiątki po Kuncu: pomnik i Skwer Sybiraków mały|Pomnik na cmentarzu przy ul. Morskiej mały|Tablica i różaniec w bazylice św. Katarzyny w Braniewie mały|Rzeźbiony własnoręcznie różaniec mały|Grób rodzinny na cmentarzu przy ul. Morskiej Urodził się we wsi Szutowa, koło Jaworowa w województwie lwowskim w rodzinie Michała (1886–1946) i Marii (1892–1986). Miał dwóch starszych braci. Ojciec pochodził z zamożnej rodziny rzemieślniczej, był właścicielem młyna. Brał udział w I wojnie światowej, na której został inwalidą wojennym, stracił wzrok i nie był w stanie wykonywać dotychczasowej pracy, toteż zmienił zawód i rozpoczął pracę na roli. Po nadejściu II wojny światowej i agresji Związku Sowieckiego na Polskę rozpoczęło się rozkułaczanie ziemiaństwa. 10 lutego 1940 roku w nocy radzieccy żołnierze załomotali kolbami do ich drzwi. W domu znajdowali się wówczas tylko rodzice i Eugeniusz. Dano im tylko pół godziny na spakowanie się. Następnego dnia, w pierwszej zsyłce, wywieziono ich wagonami towarowymi na Syberię w okolice Irkucka. Pracowali w tajdze przy wyrębie lasu.