W tym czasie starszy brat Eugeniusza, Zygmunt (1922–2012), wstąpił do Armii gen. Andersa i brał udział w II wojnie światowej na Zachodzie, za co został odznaczony najwyższym polskim odznaczeniem wojennym, Orderem Virtuti Militari. Eugeniuszowi dane było przeżyć najokrutniejsze losy zesłańców Sybiru – choroby niedożywionego organizmu, głód, chłód i odmrożenia. Ojciec Eugeniusza, jak wielu sybiraków nie przeżył tego nieludzkich warunków, zmarł i został pochowany w Kazaniu. W 1946 Eugeniusz wraz z matką powrócił do Polski już w nowych pojałtańskich granicach. Jako repatrianci przemierzyli niemal pół Polski, nim wreszcie osiedlili się w maleńkiej miejscowości Gronowo koło Braniewa, wsi położonej tuż przy granicy z ówczesnym Związkiem Radzieckim. Tam Eugeniusz poznał swoją przyszłą żonę Józefę, w 1948 zawarli związek małżeński. Na początku zamieszkali w na wpół zniszczonym małym domku. Następnie przez lata wybudowali nowy dom mieszkalny oraz budynki gospodarcze, tworząc duże nowoczesne gospodarstwo rolne. Za wybudowanie nowoczesnej obory państwo Kuncowie otrzymali „Złotą wiechę” – nagrodę w konkursie na najlepszy obiekt gospodarski na wsi, a także tytuł „Gospodarstwo wzorcowe”. Eugeniusz podejmował też działania na rzecz wsi i jej mieszkańców.