Początkowo testowano jedynie trolejbusy z akumulatorowym napędem pomocniczym, dla których stworzono nową nazwę Duo-Bus. Ich silniki trakcyjne poza siecią zasilane były z akumulatora, który był ładowany na odcinkach wyposażonych w sieć. Eksperymentem kierowała firma Daimler-Benz, testowano trzy pojazdy. Eksperyment zakończył się porażką: akumulatory miały krótką żywotność wynoszącą 15 miesięcy, a także okazały się skomplikowane w obsłudze. Koszty utrzymania były 1,5 raza wyższe, a koszty inwestycji o 90% wyższe niż w przypadku autobusów z silnikiem Diesla. Testy zakończono w 1981.
Równolegle od 1979 testowano trolejbusy z pełnowartościowym napędem pomocniczym, na które ostatecznie przeniesiono nazwę Duo-Bus. Okazały się znacznie lepsze od ich całkowicie elektrycznych odpowiedników. Planowano nawet wymianę całego taboru SVE, czyli zarówno trolejbusów, jak i autobusów z silnikiem Diesla, na 50 takich pojazdów.
Kiedy 15 marca 1976 zmieniono rozkład jazdy, SVE przedłużyło linię nr 2 do otwartej trzy lata wcześniej pętli w Mettingen.