Relacja postpamięci z tym, co wydarzyło się w przeszłości nie opiera się więc na wspominaniu własnych przeżyć, a na głębokim emocjonalnym zaangażowaniu, projekcji i kreatywnym przetworzeniu.
Postpamięć jako element tożsamości Marianne Hirsch zauważa, że dorastanie w „ciśnieniu postpomięci” wiąże się z ryzykiem zepchnięcia własnych doświadczeń życiowych na margines, a nawet zastąpienia ich przez opowieści przodków, które wydają się istotniejsze, bardziej realne. Postpamięć nie czerpie z indywidualnych wspomnień jednostki, lecz staje się elementem emocjonalnej identyfikacji, gdyż zostaje w sugestywny sposób przekazana przez najbliższe osoby. Służą temu nie tylko barwne opowieści, ale także zdjęcia, filmy, oraz zachowanie całej rodziny, która otacza szczególnym szacunkiem określone tematy. Pierwsze pokolenie przyjmuje różne strategie wobec traumatycznych doświadczeń, bezpośrednie wspominanie nie musi być najczęstszą z nich. Równie często pojawia się milczenie, rozdrażnienie, poczucie winy, wstydu, pragnienie zemsty itd. a pamięć staje się tematem drażliwym. Następne pokolenie zmuszone jest niejako przeżywać więc te zdarzenia powtórnie, nie tylko przez słuchanie opowieści, ale przez obcowanie z tematem szczególnie wrażliwym. Empatia dziecka pozwala mu spleść własne narracje z narracjami bliskich mu osób.