Postpamięć staje się w tym sensie integralną częścią tożsamość następnych pokoleń, a wydarzenia z przeszłości, która minęła, zachowują dzięki temu siłę oddziaływania na teraźniejszość. W tym sensie postpamięć jest też zjawiskiem scalającym pokolenia, budującym silne więzi międzypokoleniowe i znoszącym dystans pokoleniowy. Postpamięć jest sposobem na uzyskanie głębokiego, osobistego odniesienia do przeszłości
W 1997 roku w książce Family Frames: Photography, Narrative, and Postmemory, Marianne Hirsch tłumaczyła, że postpamięć jest potężną formą pamięci dlatego, że tworzy się poprzez zaangażowanie kreatywnej wyobraźni, a co za tym idzie ma bardziej bezpośrednie połączenie z przeszłością niż pamięć własnych doświadczeń z dzieciństwa.
Dziedziczenie traumy Koncepcja postpamięci bazuje na wcześniej odkrytym zjawisku dziedziczenia traumy zwanym także traumą transpokoleniową. Zjawisko to zaczęto badać w latach 60. XX w. w Kanadzie. Wśród pacjentów szukających pomocy psychiatrycznej zaobserwowano ponad 300% nadreprezentację osób określających się jako dzieci ludzi ocalałych z Holokaustu.