Do szkoły uczęszczały uczennice zarówno z Warszawy i okolic, jak również z m.in. z Litwy, Wołynia, Podola i Kujaw. Były to córki ziemian, a także dziewczęta pochodzące z rodzin inteligenckich, kupieckich, rzemieślniczych, chłopskich oraz żydowskich. Kiedy w 1907 roku szkoła przeniosła się do budynku przy ul. Brackiej 9, placówka liczyła już 450 uczennic. Była znana pod nazwą "Gimnazjum Zofii z Wróblewskich Kurmanowej" (GWZK) i należała do najbardziej renomowanych warszawskich pensji. W okresie zaboru rosyjskiego część kształcenia odbywała się w systemie tajnym, pod pozorem m.in. nauki robót ręcznych. W 1908 roku szkoła uzyskała pozwolenie na uruchomienie 8 klas, a w 1917 roku miały miejsce pierwsze w historii placówki matury.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w roku szkolnym 1919/1920 szkoła otrzymała uprawnienia państwowe. Kurmanowa zaczęła czynić starania, aby wybudować na potrzeby szkoły dom poza Warszawą, celem poprawy stanu zdrowia uczennic. Starania te doprowadziły do zakupu w 1934 roku na ten cel parceli w Józefowie-Rycicach oraz budowy obszernego, drewnianego budynku. Wcześniej, bo w 1933 roku nauczycielka została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.