W 1936 roku, z uwagi na postępującą chorobę Parkinsona, Kurmanowa zrezygnowała z kierowania szkołą, przekazując funkcję Lucynie Kalińskiej. Po klęsce kampanii wrześniowej szkoła została wyrzucona ze swej siedziby przy ul. Brackiej, wobec czego schorowana nauczycielka musiała opuścić zajmowane tamże mieszkanie. Przeniosła się na Mokotów, na ul. Naruszewicza, gdzie mieszkała aż do wybuchu powstania warszawskiego. Podczas walk piwnice, w których się ukrywa zostały dwukrotnie zasypane. Po upadku powstania wraz z ludnością cywilną wyszła z Warszawy. Chorą i ranną Kurmanową Niemcy wyrzucili z transportu. We Włochach trafiła pod opiekę miejscowego proboszcza oraz jednej z byłych uczennic. Tam też zmarła i została pochowana.
W maju 1947 roku jej ciało zostało wydobyte i przeniesione na Cmentarz Powązkowski w Warszawie (kw. 172, rz. IV, m. 6).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Latającego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele w zaborze rosyjskim Kategoria:Nauczyciele związani z Warszawą Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1944