Geneza polskiej demonologii ludowej
Pierwsze wzmianki i źródła Polska demonologia ludowa wywodzi się z przedchrześcijańskich wierzeń słowiańskich, o których, z powodu braku pisanych źródeł historycznych, wiadomo niewiele. Pierwsza odnotowana wzmianka o demonologii słowiańskiej znajduje się w dziele Dzieje wojen, spisanym w VI w. n.e., przez bizantyjskiego historyka Prokopiusza z Cezarei. Opisał on występujący w plemionach Antów i Sklawinów kult oddawania czci duchom przyrody. Bardziej szczegółowe, choć fragmentaryczne, opisy zaczęły powstawać dopiero od około X w. n.e. Sporządzali je m.in. kronikarze niemieccy i duńscy (tacy jak Helmold, Adam Bremeński czy Saxo Grammaticus) oraz podróżnicy arabscy (al-Gardeli, ibn Rosteh, Abu-Hamid al Andaluzi). Część badaczy słowiańszczyzny zarzuca im jednak powierzchowność, silny subiektywizm, a w skrajnych przypadkach nawet fałszerstwo.
W XV wieku opisu dawnych pogańskich wierzeń, wyznawanych na ziemiach polskich podjął się kronikarz Jan Długosz.