Uosobienie zjawisk życia społecznego i chorób Wierzenia słowiańskie (zwłaszcza Słowian południowych) cechują się bogatym występowaniem opiekuńczych istot demonicznych, personifikujących ludzkie przeznaczenie. Zalicza się do nich polskie demony rodzanice, sprawujące opiekę nad ciężarnymi. O ich względy można było zabiegać składając ofiary przy uroczystościach czy świętach rodzinnych. Wraz z nadejściem chrześcijaństwa, niektóre demony opiekuńcze zaczęto utożsamiać z aniołami.
W przypadku zjawisk szkodliwych dla człowieka, przedmiotem personifikacji była śmierć. Najczęściej wyobrażano ją sobie jako starą kobietę okrytą całunem żałobnym, bądź kościotrupa. Personifikowano również choroby i plagi, dręczące ludzi i ich inwentarz oraz ogólną całość „złych sił” (szczególnie w późniejszym kontekście religii chrześcijańskiej) – najczęściej jako biesy lub czarty.
Istota demonologii polskiej Polska demonologia ludowa, będąca konglomeratem wierzeń słowiańskich i chrześcijańskich, tych występujących obok siebie i tych zasymilowanych ze sobą jest możliwa do podzielenia na cztery etapy rozwojowe: