Literatura urdu – literatura w języku urdu.
Początki literatury urdu thumb|Strona z rękopisu Gulszan-o Iszgh . Hajdarabad, ok. 1710. The Nasser D. Khalili Collection of Islamic Art Literatura urdu rozwinęła się pod przemożnym wpływem , co objawiło się zwłaszcza w przejęciu jej prozodii, z pewnymi zmianami wynikającymi z używania innego języka. Poezja urdu od początku posługiwała się również perskimi gatunkami poetyckimi, takimi jak masnawi czy gazel. Początki literatury urdu sięgają XV wieku, kiedy powstały pierwsze utwory w dialektach używanych na terenie Gudżaratu i Dekanu, nazywanych odpowiednio gudżri i dekani. W obu regionach dominowała literatura o tematyce suficko-dydaktycznej. Rozpad sułtanatu Bahmanidów na pięć oddzielnych państw (zobacz sułtanaty dekańskie) ożywił rozwój literatury w dekani, tworząc więcej centrów patronatu. W jej ramach tworzono przede wszystkim historyczne i romantyczne masnawi, z których zasłynęli tacy poeci jak (zm. 1671), (zm. 1674) i Haszimi Bidżapuri (zm. 1697). Poezja liryczna w formie gazelu stała na znacznie niższym poziomie, chociaż bezpośrednie i raczej proste wiersze w tym gatunku znajdują się w pierwszym dywanie skomponowanym w języku urdu, którego autorem był władca Golkondy (zm. 1611). Dopiero u (zm.