1707), który pisał w północnym dialekcie urdu, można odnaleźć wyrafinowane gazele, mogące rywalizować z perskimi pierwowzorami. Jego sukces na dworze w Delhi i całkowite przyswojenie kultywowanego wówczas przez perskich poetów stylu indyjskiego umożliwiły poetom urdu następnej generacji tworzenie wierszy nie ustępujących poziomem artystycznym perskiej poezji Indii.
Klasyczna literatura urdu thumb|Mir Muhammad Taki w ostatniej dekadzie swojego życia Ze względu na swoją geograficzną izolację i archaiczny język literatura w dekani pozostała odizolowana od późniejszego rozwoju. Również poezja w gudżri, chociaż powstawała aż do końca XVIII wieku, nie cieszyła się powodzeniem w Delhi, które z początkiem stulecia stało się głównym centrum literatury urdu. To tam doszło do narodzin klasycznej literatury urdu północnych Indii, która rozwijała się mniej więcej do 1860. W XVIII wieku tworzyli poeci tradycyjnie określani jako „cztery filary” wczesnej klasycznej poezji urdu: (zm. 1781), (zm. 1785), Mir Muhammad Taki (zm. 1810) i (zm. 1781). Mir Muhammad Taki był być może największym poetą urdu, a z pewnością największym poetą XVIII stulecia, przy czym wszechstronny twórca jakim był Sauda niewiele mu ustępował, podczas gdy Dard był mistrzem mistycznego gazelu.