Zubożenie Delhi pchnęło zarówno Mira jak i Saudiego do szukania nowych patronów w Lucknow, które w następnym pokoleniu stało się najważniejszym centrum poezji w urdu. Szyicka atmosfera Lucknow sprzyjała rozwojowi stroficznych elegii (), których autorami byli tacy poeci jak (zm. 1874) i (zm. 1875). Był to najważniejszy wyjątek od ogólnej dominacji gazelu i wzorców perskich w poezji.
Rozwój prozy na początku XIX wieku był związany z powstaniem w 1800 brytyjskiego , skąd wywodził się m.in. (zm. 1806), autor szeroko czytanego Bagh-o-bahar. Pod koniec okresu klasycznego, za panowania ostatnich Mogołów, Akbara II (1806–37) i Bahadura Szaha II (1837–58), Delhi ponownie stało się ważnym centrum kultury. To tam powstały wiersze jednego z najbardziej wpływowych poetów urdu, Ghaliba (zm. 1869). Chociaż proza w tym okresie posiadała o wiele mniejsze znaczenie, to brała udział w ogólnym rozwoju literatury, który objawiał się m.in. we wzrastającej liczbie przekładów, prozatorskich i poetyckich, w tym pierwszych tłumaczeń Koranu. Pojawiły się wówczas nowe poetyckie tematy, takie jak homoseksualizm, nowe gatunki, takie jak satyra, oraz humor.