Faiz, pozostając pod wpływem Ghaliba, ale korzystając również z przykładów angielskich, używał zarówno gazelu jak i wiersza wolnego w celu eksploracji współczesnego konfliktu pomiędzy prywatną wrażliwością a publicznym zaangażowaniem. Jego poezja szybko zdobyła niezwykłą popularność zarówno w Pakistanie jak i wśród posługujących się urdu mieszkańców Indii. Pojawienie się wiersza wolnego było być może największą rewolucją w historii poezji w urdu, bowiem nie tylko nie miał on nic wspólnego z formami tradycyjnymi, ale zaczął je wypierać. Eksperymenty z różnymi obcymi klasycznej poezji gatunkami, takimi jak sonet, sięgają lat 20. XX wieku, przy czym w następnej dekadzie pojawiły się wiersze nazywane , które nie były zbudowane wokół tradycyjnych dystychów (bajtów), ale pojedynczych linii, i szybko stały się wehikułem wiersza wolnego. Do najlepiej znanych na arenie międzynarodowej współczesnych poetów urdu należą Pakistanka (zm. 2018) i urodzona w Hajdarabadzie (ur. 1955) oraz przede wszystkim Nida Fazli (zm. 2016), który żyjąc w Delhi tworzył poezję urdu (często w formie wiersza wolnego) zapisywaną w dewanagari.