Podczas gdy gazel pozostał najważniejszym gatunkiem poezji, w prozie zaczęło dominować krótkie opowiadanie. Jego wczesnym przedstawicielem był Premczand (zm. 1936), który łączył umiejętność obserwacji z często sentymentalnym idealizmem w stylu Gandhiego. Nowe życie temu gatunkowi nadali Postępowcy, którzy traktowali go jako okazję do często brutalnego społecznego realizmu. W ramach tego gatunku Manto stworzył wiele do dzisiaj popularnych historii, opisujących w żywy sposób atmosferę Mumbaju lat 40. oraz późniejszy horror podziału Indii. W tym okresie pojawiły się również pierwsze pisarki, takie jak (zm. 1991), która w swojej powieści Terhi lakir (1943) przedstawiła pogłębiony psychologicznie portret dziewczyny dorastającej jako niechciane dziecko i następnie starającej się utrzymać na powierzchni zdominowanego przez mężczyzn świata. Wysoce ceniona pisarka (zm. 2007) w swoich powieściach zajmowała się traumatycznym doświadczeniem podziału Indii. Nadzieje związane z niepodległością Indii i Pakistanu szybko ustąpiły miejsca rozczarowaniu, a wśród muzułmańskich imigrantów z Indii poczucie wykorzenienia często prowadziło do nostalgii. (zm.