Wieczorem zapada cisza, niebo jest czyste, a gwiazdy błyszczą wyjątkowo jasno. Wróble skaczą po śniegu i narzekają, że Nowy Rok jest gorszy niż poprzedni. Stary wróbel twierdzi, że wiosna przychodzi nie według kalendarza, ale gdy przylatuje bocian. Wróble postanawiają polecieć na wieś, by sprawdzić, czy tam wiosna przyjdzie szybciej. Jeden wróbel zostaje w mieście, bo ma tam gniazdo w doniczce i dostęp do okruchów chleba.
Na wsi zima jest jeszcze ostrzejsza, a ptaki marzną i pytają, kiedy nadejdzie wiosna. Spotykają starca–zimę, który wciąż czuwa, choć ludzie twierdzą, że jego czas minął. Również kruk mówi, że to nie kalendarz rządzi porami roku, lecz natura. Nagle pojawiają się bociany z dziećmi-wiosną na grzbietach i wszystko zaczyna się zmieniać.
Wiosna rozkwita, ptaki śpiewają, ludzie się cieszą, a cały świat znów staje się młody i piękny. Młodzi spacerują pod zielonym sklepieniem z liści, gdzie światło i cień tańczą pośród zieleni. Strumyk płynie, połyskując wśród sitowia i kolorowych kamieni. Cała natura zdaje się mówić, że wszystko jest wieczne i piękne. Wiosna rozkwita, ale wierzby ostrożnie chronią swoje kwiaty.