Dni i tygodnie mijają, a lato przynosi upał i dojrzewające zboże. W leśnych jeziorach rozrastają się liście nenufarów, dając cień rybom. Kobieta-lato siedzi przy domu, patrząc na burzowe chmury. Nadchodzi burza, grzmi, błyska, pada ulewny deszcz. Po burzy wszystko się odradza, natura rozkwita na nowo. Na kamieniu nad morzem siedzi sam pan-lato: silny, młody, żywotny. Natura tętni życiem, łąki pachną koniczyną, pszczoły zbierają miód.

Zbliża się jesień, trwają żniwa, owoce dojrzewają. Kobieta-lato czuje zmęczenie i tęsknotę za spokojem i dzieciństwem. Z drzew spadają liście, stada bocianów odlatują. Królową roku dotyka chłód, słabnie i w końcu odchodzi.

Nadchodzi zima – stary król z siwymi włosami, nieświadomy swego starzenia. Dzwony kościelne biją na Boże Narodzenie, zwiastując nowe narodziny. Anioł zimy błogosławi choinki przeznaczone na świąteczną uroczystość. W końcu nadchodzi wiosna – przynoszą ją bociany z dziećmi na grzbietach, a Stary Rok znika we mgle.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne

Rękopis baśni Historia roku (audiobook) na YouTube

Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1852