Akcja rozgrywa się w kilku płaszczyznach czasowych: w 1948 roku, gdy młody chłopak imieniem Marek wyjeżdża na uniwersytet studiować elektronikę, w 1984 roku, gdy władzę nad ziemią po katastrofie nuklearnej próbują przejąć maszyny i w 1999 roku, gdy siedemdziesięcioletni Marek zostaje wysłany na „kurację” do Domu Zmierzchania. Dom Zmierzchania jest tak naprawdę miejscem kaźni, gdzie starsze osoby, po serii zabiegów, są zabijane w celu wykorzystania ich ciał przez rządzący reżim. Światem rządzi bowiem elektroniczny twór zwany Wysokim Rachmistrzem, który stoi na czele Rady Braterstwa, zaś ludzie są pozbawieni świadomości, wolnej woli i języka – używają jedynie syntetycznej mowy, która polega na mechanicznym powtarzaniu szyboletów. Główny bohater należy jednak do grupy Nielicznych, którzy zdołali zachować wolność myślenia dzięki wszczepieniu sobie za uchem kawałka platyny. Tym samym Marek jest w stanie prowadzić w Domu Zmierzchania dziennik, w którym snuje wspomnienia i egzystencjalne rozważania, przede wszystkim dotyczące zagadnienie wolności, natury człowieka, tożsamości i miłości. Wstęp do powieści wprowadza czwartą płaszczyznę czasową – odległej, nieokreślonej przyszłości, w której reżim Braterstwa upadł, a zapiski Marka są jedynym świadectwem utraconej przeszłości.