W 1939 uczestniczył w kampanii obronnej, następnie trafił krótko do niewoli, z której w październiku 1939 powórcił do Łagiewnik. W styczniu 1940 wydalony z Górnego Śląska, przebywał następnie w Warszawie, pracując w hurtowni aptecznej. Został żołnierzem Armii Krajowej pod pseudonimem „Jacenty”, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po kapitulacji Mokotowa 27 października 1944 wywieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie został deportowany do III Rzeszy na roboty przymusowe.
W maju 1945 powrócił do Chorzowa, został pracownikiem KWK Chorzów i referentem Mobilizacji Sił Roboczych. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, potem w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; aktywny ponadto w Związku Weteranów Powstań Śląskich. Został członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Chorzowie, następnie 26 października p.o. prezydenta, a 10 listopada 1945 pełnoprawnym prezydentem miasta (pokonał w głosowaniu Wincentego Spaltensteina). W czerwcu 1950 jego stanowisko przekształcono w przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie. Od 17 lipca 1951 do 5 marca 1953 pełnił analogiczną funkcję w Szczecinie.