Konsekwencje 30 marca polski rząd osiągnął porozumienie z „Solidarnością” (tzw. porozumienie warszawskie; negocjacje trwały od 25 marca; brali w nich udział Lech Wałęsa, Marian Jurczyk i Andrzej Gwiazda ze strony opozycji, a ze strony rządowej ówczesny wicepremier Mieczysław Rakowski i minister-członek Rady Ministrów do spraw związków zawodowych Stanisław Ciosek). Rząd przyznał się do niewłaściwego postępowania w sprawie incydentu w Bydgoszczy i przystał na żądania opozycji dotyczące ograniczenia brutalności milicji, ale odroczył decyzje dotyczące legalizacji Solidarności Wiejskiej i kwestii więźniów politycznych. W zamian Wałęsa zgadza się odroczyć strajk generalny zaplanowany na 31 marca.
Porozumienie tymczasowo złagodziło napięcia w kraju, i przez znaczną część społeczeństwa zostało przyjęte pozytywnie, jako znak deeskalacji, oddalający widmo walk ulicznych lub interwencji ZSRR. Wywołało jednak równocześnie poważny rozłam w związku, który Wałęsa później nazywa „punktem krytycznym” dla organizacji;