wielu działaczy Solidarności skrytykowało negocjatorów, twierdząc, że osiągnęli zbyt mało. Porozumienie to zostało także negatywnie ocenione przez bardziej konserwatywną część strony partyjną za zbytnią uległość, a także podobnie przez Związek Radziecki, jako okazanie słabości przez polski rząd. ZSRR w tym czasie wywierał presję na rząd polski, aby zaostrzył swoje podejście i odszedł od negocjacji (radziecka agencja prasowa TASS opublikowała fałszywe, alarmistyczne informacje, że protestujący barykadują drogi, niszczą znaki drogowe i przejmują urzędy i media, które było nawet dementowane przez polskie media). Biuro Polityczne KC PZPR wyraziło oficjalne niezadowolenie z podpisana umowy i skrytykowało Rakowskiego już tego samego dnia (albo dnia następnego). Porozumienie zostało jednak dobrze ocenione przez Zachód, gdzie obawiano się sowieckiej interwencji w Polsce w przypadku, gdyby doszło do strajku generalnego (wywiad amerykański oceniał taki scenariusz jako wysoce prawdopodobny).
Andrzej Friszke ocenił ten strajk jako udaną demonstrację siły Solidarności.