We Francji istniał niemiecki „System 1”, który miał składać się z 96 stałych stanowisk startowych z bunkrami magazynowymi (w kształcie nart) i zewnętrznymi rampami. Planowano utworzenie „Systemu 2” (rezerwa) i „Systemu 3”. Były też cztery większe bunkry Wasserwerk („Wodociągi”) w Siracourt, Lottinghen, Nardouet i Brécourt. Choć przeznaczone do użycia w styczniu 1944 roku, to faktyczne postępy w budowie, szkoleniu i dostawie V-1 były opóźnione. Francuskie raporty i szczegółowe rozpoznanie lotnicze połączone z rozpoznaniem Peenemünde przez wywiad AK wskazywały na możliwość wystrzeliwania 2000 pocisków dziennie przeciwko Anglii. Ponad połowa obiektów została ukończona do grudnia, ale wywiad aliancki zidentyfikował wszystkie 96 do końca stycznia. Pierwsze bombardowanie obiektów zostało przeprowadzone przez średnie bombowce USAAF Martin B-26 Marauder na początku grudnia, a RAF Bomber Command rozpoczęło nocne ataki wkrótce potem, ale niedokładność nocnych bombardowań małych celów skłoniła Połączonych Szefów Sztabów do użycia ciężkich bombowców amerykańskich w świetle dziennym. Do końca grudnia zaatakowano 54 obiekty, a siedem zniszczono.