Kolejne cztery płatowce zbudowano w filii Dorniera we Włoszech w Società Anonima Italiana di Costruzioni Meccaniche. Maszyny o numerach 11, 12, 13 i 16. Numer 17 posłużył do naziemnych prób wytrzymałościowych. Trzy z nich zamówił włoski rząd. Jeden wziął udział konkursie na nową maszynę myśliwską dla lotnictwa Hiszpanii w 1923 roku ale rozbił się w trakcie pokazów. Dwa pozostałe weszły w skład lotnictwa włoskiego, które poszukując nowego myśliwca poddało je próbą eksploatacyjnym. Ostatecznie wybrano rodzimego Fiat CR.1 a obydwa Dorniery zwrócono włoskiej wytwórni gdzie poddano je modernizacji. Jeden z samolotów otrzymał pływakowe podwozie a obydwu zainstalowano nowe jednostki napędowe BMW IVa. Samoloty zostały przekazane Japonii, w ramach podpisanej 6 lutego 1924 roku umowy licencyjnej pomiędzy Dornierem a Kawasaki Dockyard Ltd. Maszyny zostały odebrane 10 sierpnia 1924 roku i na pokładzie statku przewiezione do Japonii. W Japonii samolot stał się bazą do zaprojektowania maszyny Kawasaki KDA-3Leszek A. Wieliczko, Pierwsze myśliwce Lotnictwa Japońskiej Armii Cesarskiej, „Lotnictwo”, nr 9 (2014), s. 90-98,
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dornier Do H Falke · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.