Ludwig Karl Wilhelm Freiherr von Gablenz (ur. 19 lipca 1814 w Jenie, zm. 28 stycznia 1874 w Zurychu) – generał kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii, uczestnik wojny prusko-austriackiej, generał-głównodowodzący w Chorwacji i Slawonii.
Życiorys W 1833 roku rozpoczął służbę w Armii Cesarstwa Austriackiego, a od 1845 roku, w stopniu rotmistrza (niem. Rittmeister) służył w 6. Pułku Kirasjerów. Uczestniczył w walkach wiosny ludów we Włoszech oraz na Węgrzech. Za swoje zasługi podczas walk z powstańcami węgierskimi otrzymał Order Marii Teresy. W 1850 roku premier Felix zu Schwarzenberg wysłał go z misjami dyplomatycznymi do Drezna i Hamburga. Następnie został szefem Urzędu Statystycznego w Sztabie Generalnym w stopniu pułkownika (niem. Oberst). W trakcie wojny krymskiej odpowiadał za zabezpieczenie księstw naddunajskich przed ewentualną inwazją Imperium Rosyjskiego, a w latach 1854-1856 był głównodowodzącym wojsk austriackich w okupowanej Mołdawii. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) i objęciu stanowiska brygadiera w północnych Włoszech, został zmobilizowany na czas wojny francusko-austriackiej. Uczestniczył w bitwie pod Magentą i w bitwie pod Solferino. W 1864 roku, kiedy wybuchła wojna z Danią, stanął na czele V Korpusu Armijnego, w stopniu marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant).