Proces ten pogłębia izolację jednostek i sprzyja utrwalaniu strukturalnej dominacji właścicieli środków produkcji.
Alienacja subiektywna i obiektywna Marks rozróżniał również alienację subiektywną i obiektywną. Alienacja subiektywna to poczucie wyobcowania lub braku przynależności w nowoczesnym społeczeństwie; objawia się odczuciem bezsensowności życia i własnej wartości. Z kolei alienacja obiektywna nie odnosi się do odczuć czy przekonań, lecz do rzeczywistego ograniczenia rozwoju podstawowych ludzkich zdolności.
Dla Marksa alienacja obiektywna stanowiła źródło alienacji subiektywnej — jednostki doświadczają braku sensu i spełnienia, ponieważ społeczeństwo nowoczesne nie sprzyja rozwojowi ich potencjału.
Marks zaczerpnął tę koncepcję od Hegla, który dostrzegł istotne aspekty struktury nowoczesnego społeczeństwa i jej zniekształcenia przez alienację. Hegel uważał, że obiektywna alienacja została przezwyciężona dzięki instytucjom racjonalnego państwa, które umożliwiają jednostkom samorealizację. Rodzina, społeczeństwo obywatelskie oraz państwo polityczne miały według niego wspierać pełne urzeczywistnienie się człowieka zarówno jako jednostki, jak i członka wspólnoty.