17 listopada 1917 zdezerterował do Legionów Polskich i przybrał nazwisko Zbigniew Soniński.

W I Brygadzie Legionów Polskich służył w III i II plutonie 2 szwadronu kawalerii Władysława Beliny-Prażmowskiego. 14 lutego 1915 został przeniesiony do II plutonu 1 szwadronu, a 22 listopada 1915 do I plutonu 4 szwadronu. Wyróżnił się w lipcu 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką. W 1922 ówczesny pułkownik Janusz Głuchowski jako przedstawiciel Komisji byłych Legionów Polskich sporządził wniosek na jego odznaczenie Orderem Virtuti Miliatri. Uzasadnienie wniosku opracowali 14 marca 1922: rotmistrz Stanisław Królicki i porucznik Władysław Mączewski. Od 5 lutego do 4 kwietnia 1917 był uczniem kawaleryjskiego kursu oficerskiego w Ostrołęce, który ukończył z wynikiem dobrym. Przez ostatnich siedem miesięcy pełnił służbę w 1 pułku ułanów na stanowisku wachmistrza szefa 2 szwadronu. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) jako poddany austriacki został wcielony do Polskiego Korpusu Posiłkowego. W rejonie Przemyśla został aresztowany przez Austriaków za przynależność do rad żołnierskich. Po siedmiu tygodniach więzienia i procesie został przydzielony do 8 pułku ułanów w Marosvásárhely, a następnie skierowany do szkoły oficerów rezerwy w Hermannstadt.